NuZeilen

The Plunge – Eastbourne U.K.

Joshua van Eijndhoven — Thu, 04 Aug 2011 15:50:45 +0000

Precies zoals ik met mijzelf had afgesproken startte ik op 31 juli 2011 – 1000 (LT) de motor van mijn schip om uit te varen. Maar wat ik niet kon bevroeden, is wat een ontzettende emotie dat moment bij mij zou oproepen. Als ik deze woorden schrijf voel ik het nog. Mijn vader en moeder waren er, mijn broers en mijn vrienden en familie. Allemaal om afscheid van mij te nemen. Een onwerkelijk gevoel was het daar op de kade. Ik kon lachen en huilen tegelijk.

Hope ligt er vredig bij in afwachting van wat komen gaat. Eerst is er champagne voor het schip en daarna voor ons allemaal. Na een toost en een korte speach van mij is er gelukkig Jaap (kapitein en mentor) die het moment breekt met een leuke anekdote. Een oude kapitein waar hij onder voer bleek na 50 jaar nog elke dag in een laatje te spieken met daarin een briefje; Bakboord is links en Stuurboord is rechts. Daarna was het tijd. Ik geef iedereen een knuffel en de tranen springen in mijn ogen. Nadat ik iedereen langs ben gegaan stromen de tranen over mijn wangen.

Maar dan is het echt tijd om te gaan. Het uitzwaaicomité drentelt langzaam de steiger af terwijl Bart en ik de laatste hand aan het schip leggen. Ik ga onderdeks en roep de haven aan: “This is Sailing Vessle Hope, Sailing Vessle Hope, two persons on board, next destination: Scheveningen, preparing for departure, please send out the photography vessel, and thanks again for the assistance, Hope OUT”. Dan maakt Jaap trossen los en geeft ze aan ons. Hope glijdt achteruit de box uit en ik geef het afvaartsein met de scheepshoorn: TOEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEET ( 5 seconden). “Dag Jaap! Dag Agnita! ” Langzaam vaart Hope de haven uit richting zee terwijl het bootje met Diederik ons tegemoet komt varen om foto’s te maken.

Eenmaal buiten de haven zet ik het gas open en Hope snelt tussen de enorme pieren door naar zee. Vrienden en en familie staan op de Zuidpier en zwaaien ons uit. Wat een bizar en onwerkelijk moment is dit. De mensen op de pier worden snel kleiner en zijn weldra niet meer te onderscheiden van de pier waar ze op staan te zwaaien. We hijsen de zeilen en eenmaal op zee stellen we de koers in; SW. De zon schijnt en de golven om ons heen spelen met het schip. We zijn op weg! We gaan naar Scheveningen om een paar dagen bij te komen, het strand op te zoeken en te proosten met vrienden die langs komen. Daarna naar Engeland en snel door naar Portugal richting de zon en de Passaatwinden.

Het afscheid en vertrek zijn nu vier dagen geleden. Inmiddels schrijf ik deze blog in een pub met een kop Engelse koffie in mijn hand. We zijn gister aangekomen in the UK (Eastbourne). Hoe het ons tot gister verging lees je in mijn volgende blog! Bedankt voor het geweldige afscheid!

Joshua OUT

Joshua Ntalo – A deep breath before the Plunge

Joshua van Eijndhoven — Thu, 23 Jun 2011 21:41:48 +0000

Yeah, what can I say, de afgelopen maanden was ik bezig met voorbereiden, voorbereiden en voorbereiden. Begin deze week keek ik in mij agenda en besefte ik opeens dat mijn afscheidsfeestje al over twee weken is! Hoe ik mij voel? Blij, emotioneel, vrolijk, wat lichte weemoed en doordrongen van het feit dat ik begin aan een nieuwe fase in mijn leven.

Bijna zesentwintig jaar geleden hobbelde mijn moeder samen met mijn vader achterop een jeep door Kampala (Uganda). Ze werden vergezeld door politieagenten en militairen met mitrailleurs die zorgden voor veiligheid. Op de weg naar het ziekenhuis waar mijn moeder van mij zou bevallen, waren de rookpluimen zichtbaar die opstegen uit de bevochten stad.

Mijn ouders noemden mij daarom Joshua Ntalo. Joshua betekent: Jezus of de redder. Ntalo betekent oorlogen. Twee tegenstellingen die ik ook in mij heb. Aan de oppervlakte ben ik een kalm persoon maar tegelijkertijd kan ik iemand van extremen zijn. In mij bruis ik van de energie. Met die energie kan ik veel scheppen maar ook veel vernietigen.

Opgroeien vond ik een groot avontuur. Spelen, naar school gaan, leren, lezen, ontdekken. Maar hoe verder ik kwam, hoe meer zekerheden er ontstonden, noem het verantwoordelijkheden. Belangrijk, jawel, maar voorspelbaar ook. Saai en stroperig in plaats van vurig en passioneel.

Even dacht ik dat het een groot avontuur zou zijn om the big shot in de BMW 7 serie te worden. Op naar de top, kast van een huis, drie koters die rondrennen in het gras, the man who’s got it all.?

Toen we net naar Apeldoorn verhuisden was ik een klein jongentje en stond ik aan de rand van een crossbosje van 100 bij 100 meter. Ik vond het werelds, het was het einde! Ik kon het helemaal verkennen en er in spelen, geweldig vond ik dat.

Nu sta ik opnieuw aan de rand van een bos. Het bos heet aarde en heeft een speelveld van 500.000.000.000 vierkante meter. Wauw!

Ik ga jullie missen, Nederland ik ga je missen, vrienden, familie ik ga jullie missen bedankt voor jullie support,! Bedankt dat jullie er zijn! Collega’s betrokkenen bij het project, donateurs en alle andere mensen die mij hebben gesteund, bedankt!

De twee jaar voorbereiding komen ten einde en ik ga in het bos spelen. Hopelijk tot op het afscheidsfeestje of tot in IJmuiden bij het uitzwaaien. Volgende blogpost na mijn vertrek!

Salut, ciao, adieu, bye, Mbarara, doei!

Joshua

Master Commercial Coastal Sailing Vessels

Joshua van Eijndhoven — Thu, 28 Apr 2011 10:16:21 +0000

Je leest het goed, dat is mijn nieuwe titel! Vorige week mocht ik mijn diploma van de Enkhuizer Zeevaartschool ontvangen. Het diploma geldt voor schepen < 500 Brt. Ruim overmaats voor Hope met haar waterverplaatsing van 7 ton.

Verder heb ik mijn schip terug gekregen van scheepstuigerij De Groot. Ik ben ontzettend blij met het geleverde werk. Alle verstaging is vervangen door RVS Dyform Compacted Strand. Dit is een upgrade van 30% in veilige breeksterkte. Het topwant kan nu 5 ton dragen. Alle stagen zijn verder boven en onder voorzien van Norseman terminals.

Verder zijn de volgende werkzaamheden door De Groot verricht:

- Monteren separate try sail rails voor het stormzeil
- Opnieuw isoleren en monteren mastbeslag
- Aanbrengen reserve val
- Monteren radar scanner
- Monteren radar reflector
- Monteren zeil beschermers op zalingen
- Nieuw anker en driekleur toplicht (LED)
- Nieuw deklicht

Verder heeft Kapitein Jaap Stengs b.d. (mijn nautisch hoofdadviseur) de volgende werkzaamheden verricht:

- Maken zaling-ophouders
- Maken Lazy Jacks
- Aanzetten speciale sluitingen voor grootzeil en stormzeil

Jaap was niet weg te slaan bij firma De Groot en dat is een goed teken. Hij was erg te spreken over de organisatie.

De mannen van De groot hebben de mast vorige week teruggeplaatst. Verder mochten ik en mijn bemanning aan het tuig werken in de werkplaats van De Groot, gebruik makend van gereedschap van de tuigerij. Scheepstuigerij De Groot heeft verder ook financieel de expeditie ondersteund.Ontzettend bedankt!

Jaap en ik hebben Hope samen terug gevaren naar Lelystad. Daarna heb ik Hope meegenomen voor een spin richting Uitdam. Ze vaart heerlijk! Alles ligt dus op koers. Ik ga nu lekker naar het schip, er wacht een grote bestelling bij George Kniest.

Tot snel!

Joshua

Afscheid Zeevaartschool

Joshua van Eijndhoven — Tue, 22 Mar 2011 23:08:43 +0000

Afscheid nemen lijkt telkens weer terug te komen. Veel zeilers schrijven er over en ik merk steeds vaker dat het een onlosmakelijk deel is van het “vrije” leven. Mensen komen, raken je en volgen de horizon naar nieuwe plekken. Ergens daar tussenin neem je afscheid wetende dat niets hetzelfde blijft.

Vanaf september kwam ik trouw elk weekend naar Enkhuizen en ontmoette op de Zeevaartschool een groep geweldig inspirerend mensen. Jonge mensen die zich niets aantrekken van “moeten” maar alles van prachtige dromen die ze met onuitputtelijke passie volgen. En vorige week kwam aan die mooie tijd een einde toen ieder zijn weegs ging.

De school geeft elk voorjaar haar leerlingen terug aan de zee. De dagen worden dan langer en de praktijk leert dat het ondoenlijk is om de leerlingen binnen te houden. De kameraderie die in het halve jaar ontstaat is echt heel bijzonder. Maar voor je het weet zijn de examens voorbij en sta je zingend te proosten op het afscheidsfeest. De volgende dag pakken mensen dan -nog katerig van de nadorst- hun biezen. De een gaat naar de Pacific, de ander naar de Oostzee en een derde naar de Middelandse zee. Met tas en backpack geef je iedereen een knuffel. Het afscheid voelt dubbel…

Ik voelde die dag de spanning voor mijn eigen horizon die steeds dichterbij komt. Nog 4 maanden en dan vaar ik uit. Ik heb het schip in de tussentijd naar Staveren gevaren. Daar is het in de professionele handen van firma De Groot. De mannen van De Groot installeren daar de komende week de radar. Ook vernieuwen ze de verstaging, installeren ze LED verlichting en lopen ze de mast na op beschadigingen. Gezien de kennis en ervaring weet ik mij in goede handen en kan ik met een gerust hart op vakantie.

Terwijl de mannen werken vlieg ik morgenmiddag voor een week naar Stockholm om een beetje bij te komen van alle drukte. In de tussentijd nog wat foto’s van de werkzaamheden van de afgelopen weken. De apparatuur zit er inmiddels in. En schrijf deze data alvast in je agenda!

Eind juni: schip klaar (met champagne!)

Zaterdag 2 juli: verjaardsags en afscheidsfeest.

Eerste week juli: SEA Trials op en neer naar Engeland

30 juli: vertrek

Tot snel!

Swingend op weg

Nieuwe sponsor!

Joshua van Eijndhoven — Tue, 22 Mar 2011 23:05:58 +0000

Een week of twee geleden werd ik plots gebeld door Jan-Willem van den Brandhof. Jan Willem heeft in 2006 een cursus snel lezen en mindmappen gegeven waar ik aan deelnam. Met de technieken die ik van Jan Willem leerde slaagde ik cum laude voor zowel bachelor als master met tijd genoeg voor andere leuke dingen. Erg waardevol dus! Ook las ik zijn boek waarin ik meer leerde over doelen stellen en realiseren.

Onlangs mailde ik zijn bedrijf om hem te bedanken en wat blijkt? Jan Willem is zelf stuurman geweest! Hij belde me terug en vindt de Positive Wave expeditie “een geweldig project”. Hij besloot samen met zijn vrouw Yvonne het project te sponsoren en ze deden met hun bedrijf (Brainstudio) diezelfde week nog een donatie. Brainstudio ontzettend bedankt!

Voorzitter Stichting Positive Wave

Joshua van Eijndhoven

Ben je nou nog niet klaar?

Joshua van Eijndhoven — Mon, 14 Feb 2011 10:58:57 +0000

Nee nog steeds niet, maar als er niet iets heel geks gebeurt deze zomer wel, en dan ga ik echt! Het uitstellen van de reis is echt een van de beste beslissingen ooit gebleken en daar ga ik deze zomer de vruchten van plukken.

Wat veel mensen niet weten is dat je de Atlantic kunt overzeilen in een kano met een vuilniszak op een bezemsteel. Echt waar! Roeien kan ook.… En met een drijvende caravan kom je ook een heel eind. De passaatwind staat namelijk altijd mee en is gemiddeld kracht 4 – 5. De grootste idioot kan het, koers: due west. Het enige dat je moet doen is voldoende wind vangen, blijven drijven en voldoende eten meenemen.

Maar als je onverhoopt in vliegend weer terecht komt, er iets ernstigs kapot gaat of je ziek wordt, is het handig dat je weet wat je moet doen en dat je de noodzakelijke spullen hebt. Vorige zomer ging ik in een baai bij het Ketelmeer ten anker omdat er vliegend (on)weer aankwam (11 Bft). Gelukkig lagen we beschut en met goed gerei, maar hier is een foto van wat er die nacht met een ander jacht aan lager wal gebeurde. De in paniek geraakte opvarenden zijn gelukkig gered.

Dat gevoel van weten wat je moet doen en de nodige spullen hebben is de afgelopen maanden steeds meer gegroeid. Ik heb steeds meer vertouwen gekregen in mijn schip en mijzelf als kapitein. De opleiding die ik volg bij de Enkhuizer Zeevaartschool is daar mede verantwoordelijk voor. Ik leer daar zo ontzettend veel en ik kan erop vertrouwen dat wat ik leer goed onderbouwd is. Echt een verademing!

Inmiddels heb ik bijna alle apparatuur die ik meeneem bij elkaar. Ook zijn de voorzeilen (7 in totaal) volledig nagekeken en heb ik Leuvers laten aanzeten. Verder heb ik het elektra paneel vernieuwd, slingerranden gemaakt in de kombuis, de buiskap laten repareren, nieuwe gordijnen besteld en geschilderd. Nu ben ik bezig met het inbouwen van de apparatuur. Inmiddels is het ijs gelukkig weg en kan ik eindelijk naar Staveren voor de verstaging. Ik heb een afspraak gemaakt voor begin maart.

De apparatuur die mee gaat: (radar, AIS, echolood, log, GPS, Marifoon, SSB ontvanger, NAVTEX, Boordpc, Wifi versterker en Epirb)

Dus nog niet klaar, maar wel goed op weg

Keep in touch!

Joshua

Vrolijk vast in het ijs!

Joshua van Eijndhoven — Sun, 02 Jan 2011 20:40:35 +0000

‘S Nachts steunde en kreunde het schip onder de schuivende platen. Maar ook daar is een einde aan gekomen toen een nachtje -15 alles muurvast vroor. Dat was behoorlijk koud! Helemaal toen de stop de volgende avond eruit knalde werd het behoorlijk arctisch aan boord. Verder afgelopen weken examens gehad aan de Enkhuizer Zeevaartschool. Ging volgens mij wel prima.

Naar Staveren varen zit er voorlopig niet in met het vaarverbod op de Zuiderzee. Maar zo heb ik mooi de tijd voor de elektra. Ik werk aan een nieuw paneel en ik bereid de installatie van de apparatuur voor. Het schip wordt inmiddels toch behoorlijk modern uigerust.

Een overzichtje van de apparatuur: Radar, HF Radio en SSB E-mail, AIS zend en ontvangst, marifoon (uiteraard), dieptemeter, log, gps, wifi versterker, boordcomputer met Led technologie, reserve laptop en ik vergeet vast wat..

Onderwijl werk ik aan wat leuke projecten. Ik ga een onderwijsinstelling adviseren en verder geef ik les en workshops en ook doe ik nog juridische vertegenwoordiging in wat procedures. Kortom: lekker bezig.

Maar ik rust wel genoeg uit (af en toe) dat voorkomt problemen met omvallen enzo…

Allemaal bedankt voor jullie leuke reacties en steun Geniet van het nieuwe jaar!

Tot snel!

Joshua

El fin del mundo: Ushuaia en… aan alle goeds komt een einde

Ankie Eeken — Fri, 31 Dec 2010 08:56:00 +0000

Verlangend sta ik aan de kade van Ushuaia, de meest zuidelijke stad op aarde in het zuiden van Argentinie. Zo’n 50 zeiljachten liggen in de baai voor anker te wachten op hun bemanningen. Zijn ze gestrand? Liggen ze hier altijd? Of is de mentale en fysieke voorbereiding voor een tocht langs Kaap Hoorn, Antarctica of een doorsteek naar de Atlantische of Stille Oceaan nog in volle gang?

Ik kijk uit over het Beagle Kanaal. Hier wonen zeeleeuwen, Magelhaen pinquins, albatrossen, condors en andere acrtische zeevogels. Het is koud, zo’n 2 graden Celcius, maar de zon schijnt over Tierra del Fuego, de Cordillera Darwin en het prachtig gelegen Ushuaia. Enkele expeditieschepen en ijsbrekers liggen klaar voor de klassieke tocht naar Antarctica via de Drake Passage. De gelukkigen onder ons zitten al te wachten in de vertrek terminal voor wat wellicht hun mooiste en spannendste reis ooit wordt. Het witte continent. Eigenlijk zouden we hier als mensen niet moeten komen, behalve dan voor onderzoek. Zou ik dan toch hier ooit met mijn eigen zeiljacht kunnen varen?

Het weer is echter verraderlijk. Een gezegde in Ushuaia luidt: ‘If you don’t like the weather in Ushuaia, wait for 5 minutes’. Ik ervaar dat aan den lijve. Zonder enige aankondiging trekt een arctische depressie over, die het Beagle Kanaal in een mum van tijd doet veranderen in een kolkende massa met windstoten van boven de 200 km per uur en een zicht van minder dan 50 meter. Wat nog op het water zit, probeert overeind te blijven. Aan de kades zijn extra trossen noodzakelijk. Mijn diepe respect voor iedereen die Kaap Hoorn gerond heeft stijgt met de minuut. Natuurgeweld blijft een onovertroffen, niet te onderschatten kracht.

El fin del mundo, het einde van de wereld, zo wordt het hier genoemd. En zo voelt het ook, hoewel het besef dat er achter elke horizon weer nieuwe dingen te ontdekken zijn overheerst. Er is geen einde, er zijn geen eindes van de wereld. Mijn zoektocht naar de uiteinden van de wereld is even voorbij. Ik zal jullie daarin de komende tijd dan ook even niet meer meenemen. Is dit het einde van een blog? Een blog waar ik de afgelopen jaren zo veel plezier aan heb beleefd? En waar jullie allemaal zo massaal op gereageerd hebben? Ik weet het even niet. Maar aan alle goeds komt een einde. Ik bedank alle trouwe en incidentele lezers voor hun niet aflatende motiverende feedback en steun de afgelopen jaren. Rest mij jullie allemaal op deze laatste dag van 2010 een heel goed 2011 toe te wensen.

Verleg je grenzen, doe wat je leuk vindt en laat je nooit belemmeren door wat anderen ergens van vinden. Vrijheid – zo heb ik geleerd – is het hoogste goed. En wat het mooie is: de echte vrijheid zit in je hoofd, daar hoef je niet voor weg te gaan…

Verkenning Patagonische Fjorden: RoRo Ferry van Puerto Montt naar Puerto Natales

Ankie Eeken — Sat, 04 Dec 2010 15:17:00 +0000

Een keer per week vaart de roll-on roll-off ferry in het zuiden van Chili beladen met vrachtauto’s, opleggers en containers de meer dan 1000 NM tocht van Puerto Montt naar Puerto Natales. De tocht voert dwars door de Patagonische Fjorden, een wirwar van slingerende ‘vaarwegen’, kleine doorsteekjes, gletsjers, ronddrijvende ijsschotsen, eilandjes en adembenemende vergezichten via Puerto Eden in 4 dagen/nachten naar de eindbestemming. Een deel van de tocht vindt plaats open zee. Eindelijk mag ik dan toch de South Pacific bevaren – al is het dan niet op een zeiljacht.

Om een en ander rendabel te maken, kunnen ook passagiers mee op dit vrachtschip. Er zijn dormitories met spartaanse bunks naast de machinekamer tot hutten met prive-faciliteiten en uitzicht op de hogere dekken. Drie keer per dag wordt op strikte tijden uit de piepkleine scheepskeuken een voedzaam maal getoverd. Wijn dien je zelf mee te nemen; al is er ook een ‘pub’ die tot in de kleine uurtjes ‘Pico Sour’ schenkt voor de zeebestendigen aan boord. Ook hier is het geen probleem om je eigen drankvoorraad te mee te nemen.

En zo vergezelde ik Kapitein Flores en zijn bemanning op een adembenemende tocht. De eerste dag/nacht regent en mist het, maar daarna zijn zeker de zonsopkomsten en –ondergangen een onovertroffen beleving in een eindeloze opeenvolging van de meest ongelooflijke vergezichten. We zien albatrossen, zeeleuwen en dolfijntjes; ook tussen de ijsschotsen in het koude water bij de gletsjers. De tocht over open zee is ronduit spectaculair. Een zuidelijke arctische storm doet de oceaanbrekers en huizenhoge golven tot op het tweede dek water overslaan. Het schip komt ondanks zijn enorme vermogen nauwelijks vooruit; als we 2 knopen over de grond lopen is het veel. Later blijkt dat een van de ankers is losgeslagen. Wat ben ik blij dat ik hier niet op een zeilbootje zit; we zouden vermorzeld worden…

Na een korte ankerstop in Puerto Eden – een plaatsje in de ‘middle of nowhere’ met zo’n 75 inwoners – komen we via alleen maar spectaculaire vaarwegen in steeds ijziger omstandigheden met 24 uur vertraging aan in Puerto Montt. Ik heb misschien wel op een van de mooiste plekken op aarde mogen varen. Wat zou het mooi zijn om dat eens met een zeiljacht te doen, al moet je dan wel stevig in je schoenen staan. Wat een enorm geweld…

Ik ben niet begonnen om te falen

Joshua van Eijndhoven — Mon, 22 Nov 2010 09:23:42 +0000

Ik ben dit project niet begonnen om te falen. Die vreemde gedachte schoot opeens door mijn hoofd. Het voelt als een geruststelling. Alsof het in de sterren is geschreven dat ik uiteindelijk aan de andere kant van de Atlantische plas terecht kom. Toen ik net een schip had gekocht waren er twee soorten mensen, mensen met een schip en mensen zonder. De laatste groep feliciteerde mij hartelijk met mijn aanstaande vertrek en schip. De mensen met een boot feliciteerden mij met een hoogst irritant maar welbekend rijmpje. Ze grapten dan: ” koop een boot, gooi je geld in de sloot en werk je dood”. Nu ben ik nog in levende lijve, maar rijker ben ik er bepaald niet op geworden.

Mijn schip is mijn schatje, en net als een vrouw houdt ze van mooie dingen. Ze draagt het liefst Brons, Messing, Roest Vrij Staal of geanodiseerd aluminium. Als ik mijn portemonnaie niet trek straft ze mij met corrosie en gebreken. En dat doet ze dan op die angstige momenten waarop ik blind op haar wil kunnen vertrouwen. Dus ik hou haar tevreden en ik koop alleen het beste voor haar. Maar ze geeft me er zo ontzettend veel voor terug… Ze is mijn huis, mijn werk en mijn zilte vliegende tapijt naar verre werelden. Ze geeft me Pure vrijheid, en dat is iets wat een vrouw nooit zou kunnen geven.

Dus ik ga met haar verder en langzaam maar zeker begint ze te bloeien. Over een week of twee vaar ik met haar naar Stavoren voor nieuwe verstaging. Ik ga van 6 naar 8 mm stagen (lees 160% meer trekkracht). Dan kan haar mast 10 ton dragen. Wel zo veilig. Verder laat ik de radar installeren, de marifoon antenne en popnagels vernieuwen en de achterstag isoleren voor de HF zend/ ontvanger (bereik: max 10.000 Nm = 18.000 kilometer. Kortom: veiliger, veiliger en gezelliger!

En ik ben ook weer opgekalefaterd na mijn nose dive afgelopen zomer. Samen met mijn broertje heb ik bijna drie weken heerlijk uitgerust in mijn moederland Uganda. Ik ben weer goed aangesterkt. De foto’s vertellen het verhaal. Dus nu: volle kracht vooruit!

Tot snel!

Joshua

12 ►