naar navigatie

Laura Dekker eindelijk vertrokken

24 augustus 2010 - Ankie Eeken

De afgelopen maanden is mij geregeld de vraag gesteld wat ik vind van de plannen van Laura Dekker, ons inmiddels wereldberoemde ‘Zeilmeisje’. Gelukkig doet het er niet meer toe wat we hier allemaal van vinden, want zaterdag is Laura toch nog enigszins onverwacht – en uit het zicht van de camera’s – vertrokken uit Gibraltar om koers te zetten naar de Canarische Eilanden. Ze zal de zogenaamde ‘Passaatroute’ volgen, wat wil zeggen dat ze gebruik maakt van de gunstige winden en stromingen die op gezette tijden in het jaar goed voorspelbaar zijn. Vanuit de Canarische Eilanden kiest ze voor een route via de Kaapverdische Eilanden, zodat ze een iets fijner bezeilde hoek naar de Cariben kan varen. Daar zal ze overigens nog even op moeten wachten, want pas vanaf November gaat de Oostelijke Passaat daar stabieler waaien en is ook het orkaanseizoen voorbij.

 

Dat Laura goed kan zeilen staat buiten kijf, maar zoals elke lange afstandzeiler weet, zit de uitdaging niet zo zeer in het zeilen zelf als in het heel houden van alle functionaliteiten aan boord. Voor de veiligheid en het comfort aan boord ben je vaak meer ‘engineer’ dan zeiler. Als solozeiler heb je dan ook nog eens de fysieke en mentale uitdaging te trotseren. Zo lang alles gaat als gepland,  de electronica en hulpmiddelen blijven functioneren en je jezelf fysiek OK voelt, is het allemaal te overzien. Een kleine hapering hierin betekent voor de solozeiler echter al gauw dat je uit je veiligheidsmarges loopt. Ik hoop dan ook echt dat het Laura daarin een beetje mee zit, maar op een tocht rond de wereld is dat misschien wel ‘wishful thinking’. En nu maar hopen dat de geplande televisiecamera’s aan boord zijn meegenomen in het energieplan aan boord…

 Het is helaas al lang niet meer het meisje Laura dat iets spannends gaat doen, maar het Product ‘Laura Dekker’ dat in de markt gezet wordt. Zelfs oma kan het niet laten om hier nog een graantje van mee te pikken. Hopelijk staat Laura sterk genoeg in haar schoenen om gewoon te kunnen genieten van het avontuur en niet te vaak over haar eigen grenzen heen te gaan. Dat ze ook een inspirerende werking heeft kan haar niet ontzegd worden. Tijdens Sail Amsterdam sprak ik nog een oude schipper, die nu graag als ‘Oudste Zeiler Ooit’ nonstop solo de wereld om wil zeilen. Helaas zal hij wat minder mediageniek zijn, maar ik gun het ‘m van harte. Zet ‘m op Willem!