naar navigatie

Laatste stop: Fuerteventura

16 november 2009 - Ankie Eeken

Het is een beetje onwerkelijk als je van Lanzarote naar Fuerteventura vaart: van een maanlandschap – het dichtste dat je ooit bij een maanbeleving kunt komen – kom je na een relatief korte overtocht in een waar woestijnlandschap. Zand, zand en nog eens zand. Fuerteventura – Sterke Wind – doet haar naam eer aan: het is hier een waar surfers- en kiteparadijs. Enorme golven en brandingen waar je – als je er van houdt – je vingers bij kunt aflikken. Hier eindigt voor mij mijn Oyster-avontuur op zee.

Na maandenlang de gehele westkust van Europa gezien te hebben, inclusief de Kanaaleilanden en Zuid-Bretagne, zet ik eindelijk weer vaste voet aan wal en mag ik naar huis. Het is een zeer intensieve periode geweest waarin ik veel geleerd heb, maar bovenal een periode waarin ik echt genoten heb van het varen en de dolfijnen, walvissen, zeeschildpadden, Mola’s en vliegende vissen om mij heen, die ik meerdere keren van heel dichtbij heb mogen aanschouwen. Waren in eerste instantie de navigatorische uitdagingen het meest aansprekend, later werden het vooral de langere oversteken en idyllische plekjes/havens/maritieme reservaten die ik mocht bezoeken. Normaal vaar ik daar bij ’Deliveries’ hard voorbij, maar nu mocht ik er een keer echt van genieten. Het afscheid van de familie met wie ik dit avontuur ben aangegaan is vreemd na al die tijd. Je bent toch een beetje onderdeel gaan uitmaken van een gezin. Zeker de kinderen zal ik bijzonder missen en volgens mij is dat ook wel wederzijds…

Nu lekker naar huis, genieten van een uitgebreid warm bad en eindelijk weer eens een goede boterham met ‘Old Amsterdam’. Het voelt goed. Ik begrijp dan ook niet, dat een 14-jarig meisje dit solo 2 jaar lang wil gaan doen. Hoe mooi ook en hoeveel leuke interessante mensen je ook tegenkomt, uiteindelijk is het ook wel een beetje eenzaam. Amsterdam, ik kom er weer aan!